Jak dobrze, że tak wiele dni w roku jest Jej poświęconych. Już pierwszy dzień nowego kalendarzowego roku to Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. Mnogość wezwań i tytułów pięknie oddaje modlitwa, zmarłego w 1910 roku poety Józefa Andrzeja Frasika:

„Ty jesteś siewna, Tyś jest różańcowa, Ty polem szumisz, rankiem po rosie chodzisz – Ty jesteś Panna polna, Ty jesteś łąkowa – Gwiazdo zaranna! Przewodniczko łodzi!

Tyś Częstochowska i Tyś Ostrobramska, Tyś Kalwaryjska i Tyś jest przydrożna – na małych jesteś z dzieciństwa obrazkach – a Tyś strapiona! Panno pobożna.

Ty jesteś śnieżna, boś Ty oczyszczona – Tyś jest gromniczna i Tyś jest bolesna – Tyś na osiołku w ucieczce strudzona, Ty jesteś ludzka – a Tyś niedoczesna.

Tyś jest najświętsza i Ty jesteś dobra, Ty jesteś polska – a Tyś jest królewska”.

A przed nami piękny dzień, 2 lutego, w całym Kościele Ofiarowanie Pańskie, a u nas dodajemy: Matki Bożej Gromnicznej. Znany to obraz Niewiasty znaczącej na śniegu, przed ludzkimi domostwami zapaloną gromnicą, granicę nieprzekraczalną dla zgłodniałych wilków. Dzisiaj Maryjo, Matko Gromniczna nie musisz bronić nas przed wilkami, ale prosimy Cię, broń nas przed złymi, pazernymi, nieuczciwymi ludźmi, prowadź nas bezpiecznie poprzez trudne czasy, bo Tobie ufamy, bo Ciebie kochamy.

Mój kochany wielki poeto Janie Lechoniu masz rację wyznając:

„O Ty, której obraz widać w każdej polskiej chacie, I w kościele, i w sklepiku, i w pysznej komnacie, W ręku tego co umiera, nad kołyską dzieci, I przed którą dniem i nocą wciąż się światło świeci. Która perły masz od królów, złoto od rycerzy, W którą wierzy nawet taki, który w nic nie wierzy, Która widzisz z nas każdego cudnymi oczami, Matko Boska Częstochowska, zmiłuj się nad nami”.

Niech za te piękne i prawdziwe słowa Najwyższy i Wszechmogący da Ci Panie Janie radość nieba. A co możemy z racji Gromnicznej dać wątpiącym, zniechęconym? Niechaj odpowie wspaniały Roman Brandstaetter.

„Czuwam nad tymi, którzy nie wierzą w mojego Syna. Pragnę im pomóc. Są moimi dziećmi. Jak wszyscy. Chociaż nic o tym nie wiedzą modlę się. Modlę się za tych, którzy się nie modlą.

Gdy krwawią, moją modlitwą jak bandażem owijam ich rany. Gdy toną, rzucam im moją modlitwę jak pas ratunkowy. Gdy umierają, z mojej modlitwy czynię wezgłowie. Dla ich zmęczonej skroni.

Mówię: stwórz ich, mój Synu najukochańszy. Wypełń ich swoją treścią. Napełnij ich swoją wiecznością. Rozpal ich swoją męką. Niech będą Twoim cierniem. Niech będą Twoim krzyżem.

Umrzyj za nich. Umrzyj jeszcze jeden raz. Błaga Cię o to Twoja Matka. Błaga Cię o to Madonna ateistów”.

A skoro tyle miejsca daliśmy poetom, gdy wspominamy Matkę Bożą Gromniczną, to wezwijmy także „szatana z siódmej klasy”, poetę, sympatycznego i kochanego Kornela Makuszyńskiego, aby powiedzieć dlaczego te dzisiejsze myśli:

„Albowiem człowiek, co na swym zegarze, Ujrzał, że młodość ginie mu zdradziecko, Zaczyna marzyć, o czym ja dziś marzę: Aby się znowu dobry stał, jak dziecko.

Spojrzyj w me serce, Najjaśniejsza Pani I choć przez chwilę usłysz, co w nim śpiewa, A ujrzysz wielką miłość w tej otchłani, Co kocha ludzi, kamienie i drzewa”.

Z pozdrowieniami i życzeniami spokojnych dni