Minął dla większości z nas czas urlopów, wakacji, wędrówek na pielgrzymich szlakach. Za nami już pierwszy miesiąc szkoły, a także zakończył swe twórcze obrady oczekiwany XII Zjazd Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wkroczyliśmy w niezwykle piękny polski październik z babim latem, z mgłą unoszącą się nad łąkami i drogami, ale także z deszczem i szarugą. Jak każdego roku przez te dni prowadzić nas będą święci i błogosławieni, a nade wszystko nasza Matka, Pani Różańcowa.

Pierwszy dzień października Kościół poświęcił wspomnieniu œwiętej Teresy od Dzieciątka Jezus, patronki misji. Często nazywamy ją Małą Świętą Terenią od Dzieciątka Jezus. Kim była, że dla wielu z nas jest tak bliska? Urodziła się we Francji w roku 1873, gdy miała piętnaście lat wstąpiła do zakonu karmelitanek bosych. 30 września 1897 roku oddała duszę Bogu. W zakonie spędziła dziewięć lat, praktykując wśród ustawicznych cierpień swoją „małą drogę dziecięctwa duchowego”, którą pojmowała jako doskonałe wypełnienie wszystkich, nawet najmniejszych obowiązków z miłości ku Bogu. Dopiero pod koniec życia, gdy siostry uświadomiły sobie, że ich najmłodsza współtowarzyszka jest ciężko, nieuleczalnie chora, wówczas dopiero najbliższe otoczenie poznało prawdziwą wartość jej świętej duszy. Myślę, że współczesny nam świat ujmuje nadal swoją ufną, dziecięcą wiarą i cichością.

Drugi dzień miesiąca to wspomnienie œwiętych aniołów stróżów. Wiara uczy nas, że każdy człowiek ma swego anioła stróża, który czuwa nad nim przez całe życie. Aniołowie stróże strzegą nas od wszelkiego zła zarówno dla duszy, jak i dla ciała, zwłaszcza od grzechu i okazji do niego. Starają się byśmy nie zboczyli z dobrej ścieżki, jeśli upadniemy pomagają nam wstać, dodają odwagi, podsuwają dobre myśli, a przede wszystkim są przy nas w godzinę śmierci. Kiedy pomyślimy, że człowiek obdarzony jest nie tylko rozumem, ale także wolną i nieprzymuszoną wolą, to nasuwa się refleksja, że ci nasi święci opiekunowie mają z nami nieraz sporo kłopotu.

Trzeci dzień poświęcony jest Świętemu Janowi z Dukli. Przyszedł na świat w 1414 roku. W zakonie franciszkanów był gwardianem, kustoszem, kaznodzieją. Przeniósł się do bernardynów gdzie przez 21 lat służył jako gorliwy spowiednik i mądry kaznodzieja głównie we Lwowie. Jest patronem Lwowa i lwowskiej ziemi, dawniej patronem Korony i Litwy oraz kresowego rycerstwa polskiego. Ojciec Święty Jan Paweł II kanonizował go w Krośnie 10 czerwca 1997 roku. Uczy nas jak głęboką mądrość i wiedzę można połączyć z dobrocią serca i cierpliwością.

Czwartego października Kościół wspomina Świętego Franciszka z Asyżu, gdzie urodził się w 1181 roku w domu zamożnego kupca. Mając 25 lat porzucił dostatki, rodzinny dom i zaczął żyć jak żebrak. Wydziedziczony przez ojca, odszedł bez grosza, „ażeby poślubić Panią Biedę” i służyć ubogim. Jego przykład wkrótce przyciągnął naśladowców. Trzy lata później w roku 1210 miał już dwunastu towarzyszy, którym dał pierwszą regułę zatwierdzoną ustnie przez papieża Innocentego III. W ten sposób narodził się zakon braci mniejszych, prowadzący działalność kaznodziejską, wzywający do wiary i pokuty. Praktyka ewangelicznego ubóstwa i przybliżanie ludziom Chrystusa sprawiły, iż na nowo rozpłomieniło się serce świata, a Kościół dokonał swojej odnowy. Wkrótce ruch franciszkański ogarnął całą Europę. W 1219 roku zakon liczył już ponad pięć tysięcy mnichów. Z pomocą św. Klary św. Franciszek założył drugi zakon, żeński i trzeci, którego członkami mogą być ludzie świeccy. W dzień św. Franciszka Kościół udziela błogosławieństwa dla świata zwierząt.

Można wymienić jeszcze wielu październikowych patronów, wśród nich św. Jadwigę, św. Łukasza i św. Judę Tadeusza patrona spraw beznadziejnych. Rzecz w tym, abyśmy pamiętali, że wśród nich jest i nasze miejsce i z pomocą Bożą dzielnie przez życie wędrowali.

Wszystkim Szczęść Boże.