Od prawieków ich skarbem była puszcza. Jej bory i dąbrowy dostarczały drewna, jagód i grzybów, a przede wszystkim miodów i wosków z leśnych barci.

Podczas każdego z narodowych powstań z dubeltówkami i kosami na  sztorc zgłaszali się do naczelników by stanąć przeciwko Moskalom.

Ambicją strażaków i leśników jest takie rozwinięcie prewencji, aby liczbę pożarów, zwłaszcza leśnych, ograniczyć. Nie jest to zadanie łatwe na tym terenie. Podejrzenia wskazują, iż większość pożarów jest wynikiem podpaleń.

Prócz zasług w ochronie przyrody przed ogniem strażacy ze wsi w puszczy legitymują się dużym zaangażowaniem w walce z powodziami.

Pełna wersja artykułu dostępna w formie papierowej. Aby zaprenumerować naszą gazetę kliknij...