„Sprzymierzeńcem” straży pożarnej w walce ze zjawiskiem wiosennego wypalania traw jest także Unia Europejska. Założenia polityki rolnej UE regulują między innymi zagadnienia ochrony środowiska w rolnictwie. Jednym z narzędzi umożliwiających dokonywanie pozytywnych przemian w tym sektorze jest system dopłat bezpośrednich. Ta forma wsparcia unijnego, zobowiązuje użytkownika gruntów do utrzymania ziemi w dobrej kulturze rolnej – art. 2 ust 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 40 ze zmian.). Naruszenie zasad określonych w akcie wykonawczym do ustawy, czyli rozporządzeniu ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze (Dz. U. z 2004 r. nr 65, poz. 600 ze zmian.), między innymi poprzez wypalanie areałów rolnych (§ 3 ust. 2) powinno powodować działania kompetentnych organów w zakresie ograniczenia lub cofnięcia tej formy pomocy finansowej.

Wypalanie traw narusza obowiązujący porządek prawny, a w szczególności:

Art. 124 Ustawy z 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. nr 99, poz. 1079 z późn. zmian.). Zabrania się wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin.

Art 131. Kto wypala roślinność na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych, w strefie oczeretów lub trzcin podlega karze aresztu lub grzywny.

Art. 30 ust. 3 pkt 3 Ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. nr 45, poz. 435 ze zmian.). W lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:

1. rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego
2. korzystania z otwartego płomienia
3. wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych.

Za co grożą surowe sankcje:

Art. 82 § 1 ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeksu wykroczeń (Dz. U. z 1971 r. nr 12, poz.114 ze zmian.) za wykroczenia tego typu przewiduje karę aresztu, nagany lub grzywny, której wysokość według art. 24 § 1 może w wynosić od 20 do 5000 zł.

Art. 163 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. nr 88 poz. 553 ze zmian.) stanowi:

Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać pożaru, (…) podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

 (KK)