Rozpoczął się oczekiwany czas wakacji. Tysiące dzieci i młodzieży odpoczywa po zakończeniu roku szkolnego, ale też nabiera sił do kolejnych zadań, jakie przed nimi w nowym roku szkolnym, który my starsi dobrze to wiemy, przyjdzie szybko. Wiele osób przebywając na koloniach i obozach, przemierzając turystyczne szlaki, zobaczy ciekawe rzeczy, spotka wspaniałych ludzi. W naszym wędrowaniu i zwiedzaniu są zabytki sztuki, piękno przyrody, miejsca święte. Czasem przypominamy sobie, że całe nasze życie jest pielgrzymowaniem. Przyjrzyjmy się jak to wędrowanie wyglądało na przestrzeni dziejów. Z pierwszej Księgi Biblii, Księgi Rodzaju, dowiadujemy się o wędrowaniu Abrahama, którego nazywamy ojcem wszystkich wierzących, ze względu na zawierzenie, jakim obdarzył Boga.

„Bóg rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i Ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi. Abram udał się w drogę jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. I zabrał Abram ze sobą swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz służbę, którą nabyli w Charanie i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. Pan ukazawszy się Abramowi, rzekł: Twojemu potomstwu oddaję właśnie tę ziemię. Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał. W odległości trzydziestu pięciu kilometrów na południe od Jerozolimy leży Hebron, miejsce gdzie osiadł Abraham. Po śmierci swej żony Sary kupił pieczarę Makpela wraz z przylegającymi do niej terenami jako miejsce wiecznego spoczynku dla żony, a w przyszłości również dla siebie. Działo się to cztery tysiące lat przed narodzeniem Chrystusa, początki Narodu Wybranego. W XIII wieku przed Chrystusem z ziemi egipskiej, z domu niewoli wędruje przez pustynię Naród Wybrany, prowadzony przez Mojżesza, będą wędrować (pielgrzymować) do Ziemi Obiecanej przez czterdzieści lat. Przez ten czas wymarło pokolenie, które mimo wyraźnych znaków opieki i obecności Boga pośród nich było często buntownicze. Mojżesz mógł zobaczyć „krainę żyzną i przestronną, która opływa w mleko i miód”, ale też ziemię spaloną słońcem, spękaną i pustynną, z góry Negeb, miejsca, gdzie ostatnio był Pielgrzym naszych czasów papież Benedykt XVI.

Wielkim pielgrzymem Nowego Testamentu był święty Paweł, przemierzył cały znany ówczesny świat głosząc Chrystusa Zmartwychwstałego. Powie o sobie: „Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich bowiem warunków jestem zaprawiony: i być sytym i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia”. Pielgrzym naszych czasów to Ojciec Święty Jan Paweł II. Wspominamy w tym roku Pierwszą Pielgrzymkę do Ojczyzny, mija trzydzieści lat, a my dziękujemy za Jego wezwanie: „Niech zstąpi Duch Twój, niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”. W czasie ostatniej Pielgrzymki do Ojczyzny, w Łagiewnikach pod Krakowem mówił o Bożym Miłosierdziu i zobowiązał nas, abyśmy tę iskrę Bożego Miłosierdzia zanieśli na cały świat. Rozmyślam o tych wielkich postaciach z odległej i niedalekiej przeszłości, bo przecież każdy z nas jest Bożym pielgrzymem. Skłania do takich myśli także i to, że jest to czas, gdy wielu bierze plecak i udaje się na wędrówkę.

A przed nami Trzecia Ogólnopolska Piesza Pielgrzymka Strażaków i ich Rodzin na Jasną Górę. Pielgrzymka wyrusza piątego sierpnia o godzinie szóstej z Katedry Świętego Floriana w Warszawie na Pradze. Wchodzimy na Jasną Górę czternastego sierpnia w południe. Jeśli nie można uczestniczyć od początku, można dołączyć na trasie pielgrzymki, lub wziąć udział w samym wejściu na Jasną Górę. Gdy przyjdzie czas, informacje będą na stronie internetowej Komendy Głównej. Zapraszam i do zobaczenia na pielgrzymim szlaku.

Wszystkim Szczęść Boże

Ksiądz Krzysztof
Wasz Kapelan