Uczy nas Biblia: „Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć i moc. Boś Ty stworzył wszystko, a dzięki Twej woli istniało i zostało stworzone. Ty stworzyłeś wszystko, niebo i ziemię i wszystko, co na niej pod niebem godne jest podziwu. Ty jesteś Panem wszystkiego”. Księga Przypowieści powie: „Zanim Bóg stworzył ziemię, nim fundamenty jej zakreślił, gdy jeszcze bezmiar wód nie istniał, zanim góry stanęły, zrodził mnie Pan przed pagórkami. Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, wszystko urządzając”. Na pytanie, któż to taki odpowiedź daje nam Księga Syracydesa: „Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu. Otwiera swe usta na zgromadzeniu Najwyższego i ukazuje się dumnie przed Jego potęgą: Wyszłam z ust Najwyższego i niby mgła okryłam ziemię. Zamieszkałam na wysokościach, a tron mój na słupie obłoku. Przed wiekami, na samym początku mnie stworzył i już nigdy istnieć nie przestanę. Wyrosłam jak cedr na Libanie i jak cyprys na górach Hermonu. Wyrosłam jak palma w Engaddi, jak krzewy róży w Jerychu, jak wspaniała oliwka na równinie, wyrosłam w górę jak platan. Jak terebint gałęzie swe rozłożyłam, a gałęzie moje – gałęzie chwały i wdzięku. Jak szczep winny wypuściłam pełne krasy latorośle, a kwiat mój wyda owoc sławy i bogactwa. Przyjdźcie do mnie, którzy mnie pragniecie, nasyćcie się moimi owocami. Pamięć o mnie jest słodsza nad miód, a posiadanie mnie – nad plaster miodu. Którzy mnie spożywają, dalej łaknąć będą, a którzy mnie piją, nadal będą pragnąć. Kto mi jest posłuszny, nie dozna wstydu, a którzy przeze mnie działać będą, nie zbłądzą. Tym wszystkim jest księga przymierza Boga Najwyższego”.

Ta Mądrość mieszka na wysokościach, ale jest także dana przez Boga nam. Posługując się tym wspaniałym darem trzej Mędrcy zauważyli gwiazdę – przewodnika i wyruszyli w drogę, aby pokłonić się małemu Dziecięciu. Drugiego lutego, w Święto Ofiarowania Pańskiego (Matki Bożej Gromnicznej), liturgia przypomina nam Symeona i Annę, też potrafili posługiwać się tym Bożym darem, jakim jest mądrość. Stary Symeon znalazł się na właściwym miejscu we właściwym czasie. Miał dar, podobnie jak podeszła wiekiem Anna, dostrzegania w chwili dnia tego, co niezwykłe. Tych dwoje ludzi rozpoznało w Dziecku „zbawienie, które Bóg przygotował dla wszystkich narodów”. Tuląc Dziecię w ramionach wzruszony Symeon wyzna: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. Spójrzmy na pierwszych uczniów Jezusa. Jezus przychodzi nad Jordan, Jan Chrzciciel wskazując na Niego mówi: „Oto Baranek Boży”. Dwaj uczniowie Jana usłyszeli, te słowa i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: Czego szukacie? Oni powiedzieli: Nauczycielu, gdzie mieszkasz? Odpowiedział im: chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka i tego dnia pozostali u Niego. Zostali, bo byli zaintrygowani, a może nawet zafascynowani Jezusem. Spotkały się ze sobą Duch Mądrości Jezusa i mądrość zdobyta przez uczniów u Jana Chrzciciela.  To byli Andrzej i Jan. Andrzej, gdy spotkał swego brata Szymona powiedział: „Znaleźliśmy Mesjasza” i przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz się nazywał Kefas, to znaczy Piotr. Przyszli do Jezusa i z Nim pozostali do końca życia. Każdy z nas ma ten Boży dar, ducha mądrości i rozumu, rady i męstwa, umiejętności i pobożności, bojaźni Bożej. Otrzymaliśmy te dary w Sakramencie Chrztu Świętego i w Bierzmowaniu. Dzięki nim otwieramy się na Boga. Najczęściej dowiadujemy się o Bogu od ludzi – od rodziców, księdza, dobrego nauczyciela, przyjaciół czy autorów książek. Czasem Bóg bezpośrednio wkracza w życie człowieka. Tak było w życiu świętego Pawła. Jeśli Bóg jest nam bliski, potrafimy Go innym przybliżyć. Jedna z dobrych rad krążąca wśród Hindusów brzmi: „Szukaj drogi do tego, co sam jest Wolnością, a zarazem bezbrzeżnym Spokojem… Więc szykując bagaże do dalszej podróży, wyrzuć łachy, co ciążyć ci mogą”. Dwudziestego piątego lutego Środą Popielcową rozpoczniemy Wielki Post. Wszyscy jesteśmy w podróży, więc na dalsze wędrowanie z Bogiem w tym nowym okresie liturgicznym Szczęść Boże.

Ksiądz Krzysztof
Wasz Kapelan